Artikelen bij COM(2008)888 - Op grond van artikel 20 van Kaderbesluit 2005/214/JBZ inzake de toepassing van het beginsel van onderlinge erkenning op geldelijke sancties - Hoofdinhoud
Dit is een beperkte versie
U kijkt naar een beperkte versie van dit dossier in de EU Monitor.
dossier | COM(2008)888 - Op grond van artikel 20 van Kaderbesluit 2005/214/JBZ inzake de toepassing van het beginsel van onderlinge erkenning op ... |
---|---|
document | COM(2008)888 ![]() ![]() |
datum | 22 december 2008 |
|
52008DC0888
Verslag van de Commissie op grond van artikel 20 van Kaderbesluit 2005/214/JBZ van de Raad van 24 februari 2005 inzake de toepassing van het beginsel van wederzijdse erkenning op geldelijke sancties /* COM/2008/0888 def. */
[pic] | COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN |
Brussel, 22.12.2008
COM(2008) 888 definitief
VERSLAG VAN DE COMMISSIE
op grond van artikel 20 van Kaderbesluit 2005/214/JBZ van de Raad van 24 februari 2005 inzake de toepassing van het beginsel van wederzijdse erkenning op geldelijke sancties
VERSLAG VAN DE COMMISSIE
op grond van artikel 20 van Kaderbesluit 2005/214/JBZ van de Raad van 24 februari 2005 inzake de toepassing van het beginsel van wederzijdse erkenning op geldelijke sancties
INLEIDING
Achtergrond
Kaderbesluit 2005/214/JBZ past het beginsel van wederzijdse erkenning toe op geldelijke sancties die door rechterlijke of bestuurlijke autoriteiten zijn opgelegd, zodat dergelijke sancties gemakkelijker ten uitvoer kunnen worden gelegd in een andere lidstaat dan die waar zij worden opgelegd. Op 29 november 2000 heeft de Raad, overeenkomstig de conclusies van Tampere, een programma van maatregelen goedgekeurd om uitvoering te geven aan het beginsel van wederzijdse erkenning van strafrechtelijke beslissingen, waarbij voorrang werd gegeven aan de aanneming van een dergelijk instrument.
Het kaderbesluit is van toepassing op alle strafbare feiten waarvoor geldelijke sancties kunnen worden opgelegd. De toetsing van de dubbele strafbaarheid werd afgeschaft voor 39 strafbare feiten die in het kaderbesluit zijn opgenomen.
Kennisgevingen van de lidstaten
In oktober 2008 had de Commissie van de elf hierna genoemde lidstaten kennisgevingen ontvangen in verband met de voorschriften waarmee zij de bepalingen van het kaderbesluit in hun nationale recht hadden omgezet: AT, CZ, DK, EE, FI, FR, HU, LT, LV, NL en SI. De zestien hierna genoemde lidstaten zonden geen kennisgeving toe: BE, BG, CY, DE, EL, ES, IE, IT, LU, MT, PL, PT, RO, SE, SK en UK.
Methode en evaluatiecriteria
Artikel 20 van het kaderbesluit bepaalt dat de Commissie tegen 22 maart 2007 een verslag dient op te stellen over de maatregelen die de lidstaten hebben getroffen om aan dit instrument te voldoen. Dat dit verslag later is opgesteld, is het gevolg van het feit dat bij het verstrijken van de oorspronkelijke in het kaderbesluit vastgestelde termijn slechts weinig kennisgevingen waren ontvangen.
Kaderbesluiten zijn naar hun aard verbindend voor de lidstaten ten aanzien van het te bereiken resultaat, doch aan de nationale instanties wordt de bevoegdheid gelaten vorm en middelen van de tenuitvoerlegging te kiezen (de criteria zijn duidelijkheid, rechtszekerheid en doeltreffendheid). Kaderbesluiten hebben geen rechtstreekse werking. Het beginsel van conforme uitlegging is echter bindend ten aanzien van kaderbesluiten die zijn aangenomen in het kader van titel VI van het Verdrag betreffende de Europese Unie. Aangezien de Commissie niet bevoegd is om een inbreukprocedure in te leiden tegen een lidstaat die beweerdelijk niet de nodige maatregelen heeft getroffen om te voldoen aan de bepalingen van een kaderbesluit van de Raad dat in het kader van de derde pijler is aangenomen, blijven de aard en het doel van dit verslag beperkt tot een evaluatie van de omzettingsmaatregelen die door de elf lidstaten zijn genomen.
EVALUATIE
Inhoudsopgave
- Artikel 1 - - Definities
- Artikel 2 - - Vaststelling van de bevoegde autoriteiten
- Artikel 3 - - Grondrechten
- Artikel 4 - - Toezending van beslissingen en inschakeling van de centrale autoriteit
- Artikel 5 - - Toepassingsgebied
- Artikel 6 - - Erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen
- Artikel 7 - - Gronden tot weigering van de erkenning of tenuitvoerlegging
- Artikel 8 - - Vaststelling van het te betalen bedrag
- Artikel 9 - - De op de tenuitvoerlegging toepasselijke wet
- Artikel 10 - - Vervangende hechtenis of andere vervangende sanctie
- Artikel 11 - - Amnestie, gratie en herziening
- Artikel 12 - – Beëindiging van de tenuitvoerlegging
- Artikel 13 - - Bestemming van de gelden van de tenuitvoerlegging van beslissingen
- Artikel 14 - - Informatie van de tenuitvoerleggingsstaat
- Artikel 15 - - Gevolgen van de toezending van een beslissing
- Artikel 16 - - Talen
- Artikel 17 - - Kosten
Artikel 1 - - Definities
CZ, HU en NL hebben al deze termen in hun voorschriften opgenomen, doch de meeste lidstaten (AT, DK, EE, FI, FR en SI) hebben alleen de definities van „beslissing” en „geldelijke sanctie” omgezet. LT en LV hebben alleen de definitie van „geldelijke sanctie” omgezet. In sommige omzettingsmaatregelen ontbreken bepaalde elementen van deze definities. Zo wordt in het Tsjechische nationale recht de aansprakelijkheid van rechtspersonen niet erkend.
Artikel 2 - - Vaststelling van de bevoegde autoriteiten
In sommige lidstaten zijn de nationale rechtbanken de autoriteiten die bevoegd zijn voor het geven of ten uitvoer leggen van beslissingen (AT, CZ, HU, LT, LV en SI). In andere lidstaten is de centrale autoriteit aangewezen als de beslissings- dan wel tenuitvoerleggingsautoriteit. Dit is het geval voor DK en EE (ministerie van Justitie) en NL (officier van justitie van Leeuwarden). In FR is het openbaar ministerie de bevoegde autoriteit voor het geven van de beslissing en de procureurs van de Republiek voor de tenuitvoerlegging van beslissingen.
In CZ, HU, LT, LV en SI is een centrale autoriteit (ministerie van Justitie) aangewezen voor de toezending van documenten.
FI heeft overeenkomstig artikel 2 het Rechtsregistratiecentrum aangewezen.
Artikel 3 - - Grondrechten
Volgens verschillende lidstaten behoeft dit artikel geen omzetting (DK, FR en NL). AT en HU hebben het ten uitvoer gelegd als een verplichte grond tot weigering van tenuitvoerlegging. Sommige lidstaten hebben op nationale wetgeving terzake gewezen (LT en SI). FI heeft deze bepaling omgezet door te bepalen dat de tenuitvoerlegging van een beslissing kan worden geweigerd indien er redelijke gronden zijn om te vermoeden dat de waarborgen voor een eerlijk proces zijn geschonden in de procedure die tot de beslissing heeft geleid.
Artikel 4 - - Toezending van beslissingen en inschakeling van de centrale autoriteit
CZ, FI, HU, LT, LV en NL hebben alle elementen van artikel 4 in hun uitvoeringswetgeving omgezet. AT, DK, FR en SI hebben deze bepaling slechts gedeeltelijk ten uitvoer gelegd.
In EE kan de sanctie ten uitvoer worden gelegd tegen personen die onderdaan zijn van of vast verblijven in de beslissingsstaat, tegen personen die op het grondgebied van die lidstaat aanwezig zijn doch die niet zullen worden uitgeleverd en tegen rechtspersonen wier zetel is gevestigd op het grondgebied van de tenuitvoerleggingsstaat.
Artikel 5 - - Toepassingsgebied
- gedragingen in strijd met de verkeersregels, met inbegrip van overtredingen van de rij- en rusttijdenwetgeving en van de wetgeving inzake gevaarlijke goederen;
- smokkel van goederen;
- inbreuken op intellectuele-eigendomsrechten;
- bedreigingen en daden van geweld jegens personen, met inbegrip van geweld tijdens sportevenementen;
- opzettelijke vernieling;
- diefstal;
- strafbare feiten die door de beslissingsstaat worden vastgesteld en die onder uitvoeringsverplichtingen vallen welke voortkomen uit instrumenten op grond van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap of titel VI van het Verdrag betreffende de Europese Unie.
AT, DK, EE, FI, FR, HU, LT en NL hebben de lijst overgenomen. In het geval van CZ, LV en SI was de lijst niet bijgevoegd.
Artikel 6 - - Erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen
CZ, DK, FI, FR, LV en NL hebben deze bepaling ten uitvoer gelegd. AT, EE, HU, LT en SI hebben deze bepaling ten dele omgezet. De lidstaten hebben doorgaans geen termijn vastgesteld waarbinnen de tenuitvoerlegging moet plaatsvinden.
Artikel 7 - - Gronden tot weigering van de erkenning of tenuitvoerlegging
Het gaat om de volgende gronden:
- het certificaat wordt niet overgelegd, is onvolledig of stemt kennelijk niet overeen met de beslissing (omgezet als facultatieve grond door FI, FR en HU; omgezet als verplichte grond door AT, CZ, DK, LT, LV, NL en SI; EE heeft deze grond deels als verplichte grond, deels als facultatieve grond omgezet);
- ne bis in idem (omgezet als facultatieve grond door DK en FI; omgezet als verplichte grond door AT, CZ, EE, FR, HU, LT, LV, NL en SI);
- beginsel van dubbele strafbaarstelling (omgezet als facultatieve grond door DK en FI; omgezet als verplichte grond door AT, CZ, EE, FR, HU, LT, LV, NL en SI);
- de tenuitvoerlegging is bij wet verboden (omgezet als facultatieve grond door DK en FI; omgezet als verplichte grond door AT, CZ, EE, FR, HU, LT, LV, NL en SI);
- territorialiteitsbeginsel (omgezet als facultatieve grond door FI, FR, HU en NL; omgezet als verplichte grond door: AT, CZ, DK, LV en SI; niet omgezet door EE en LT);
- immuniteit (omgezet als facultatieve grond door FI; omgezet als verplichte grond door AT, CZ, DK, EE, FR, HU, LT, LV, NL en SI);
- leeftijd van strafrechtelijke aansprakelijkheid (omgezet als facultatieve grond door FI; omgezet als verplichte grond door AT, CZ, DK, EE, FR, HU, LT, LV, NL en SI);
- rechten van de in de zaak betrokken persoon (omgezet als facultatieve grond door FI; omgezet als verplichte grond door AT, CZ, DK, EE, FR, LT, LV, NL en SI; niet omgezet door HU);
- de sanctie bedraagt minder dan 70 EUR (omgezet als facultatieve grond door FI, FR en NL; omgezet als verplichte grond door AT, CZ, EE (1 000 kroon), DK, HU, LT, LV en SI).
Aanvullende gronden die door zes lidstaten zijn vastgesteld:
- omdat volgens de verklaring van CZ in het Tsjechische nationale recht de aansprakelijkheid van rechtspersonen niet wordt erkend, zal de tenuitvoerlegging van beslissingen in verband daarmee worden geweigerd;
- voor EE zijn de aanvullende gronden: de beslissing van de rechtbank is niet in kracht van gewijsde gegaan; de beslissing is gegeven door een rechtbank die niet onafhankelijk wordt geacht (EE maakt onderscheid tussen zaken waarin eigen onderdanen zijn betrokken en zaken waarin andere onderdanen van de EU zijn betrokken);
- FI heeft een aanvullende verplichte grond vastgesteld: er zijn redelijke gronden om te vermoeden dat de waarborgen voor een eerlijk proces zijn geschonden in de procedure die tot de beslissing heeft geleid;
- HU heeft enkele aanvullende verplichte gronden vastgesteld: de Hongaarse rechtbanken zijn bevoegd voor het strafbare feit waarop de beslissing van de lidstaat is gebaseerd (artikelen 3 en 4 van het Strafwetboek); het strafbare feit valt onder een Hongaarse amnestieregeling. Andere gronden zijn het verstrijken van een termijn van een jaar sedert de buitenlandse beslissing in kracht van gewijsde is gegaan en het verstrijken van de verjaringstermijn. Dit vormt geen belemmering voor de voortzetting van een tenuitvoerlegging die tijdens de verjaringstermijn is aangevat;
- LV heeft als verplichte gronden vastgesteld: er zijn redenen om aan te nemen dat de sanctie is opgelegd om een persoon te straffen op grond van ras, geloof, etnische afkomst, geslacht of politieke meningen; het is niet mogelijk om de beslissing in LV ten uitvoer te leggen;
- SI heeft twee aanvullende gronden vastgesteld: er zijn redenen om aan te nemen dat de sanctie is opgelegd om een persoon te straffen op grond van ras, geslacht, politieke of religieuze overtuigingen; de tenuitvoerlegging zou in strijd zijn met de Sloveense grondwet.
Artikel 8 - - Vaststelling van het te betalen bedrag
AT, CZ, DK, FI, FR, HU, LT, NL en SI hebben deze bepaling ten uitvoer gelegd. EE heeft dit niet gedaan. LV heeft alleen naar de omrekening in de valuta verwezen.
Artikel 9 - - De op de tenuitvoerlegging toepasselijke wet
Een geldelijke sanctie tegen een rechtspersoon wordt ten uitvoer gelegd, zelfs indien de tenuitvoerleggingsstaat het beginsel van de strafrechtelijke verantwoordelijkheid van rechtspersonen niet erkent.
AT, FI, FR, NL en SI hebben dit artikel ten uitvoer gelegd. DK, EE, HU, LT en LV hebben deze bepaling slechts ten dele ten uitvoer gelegd.
Dit artikel werd slechts ten dele ten uitvoer gelegd, omdat lid 3 betreffende de rechtspersonen niet werd omgezet. Sommige lidstaten hebben gewezen op nationale wetgeving dienaangaande (AT, FR en NL). In CZ wordt de aansprakelijkheid van rechtspersonen niet in het nationale recht erkend.
Artikel 10 - - Vervangende hechtenis of andere vervangende sanctie
AT, CZ, HU, LT en SI hebben deze bepaling omgezet. In het geval van LV zijn niet alle bepalingen van het artikel omgezet. EE heeft voorzien in de omzetting van de financiële sanctie in een vrijheidsstraf of in gemeenschapsdienst.
Bepaalde lidstaten hebben verklaard dat hun nationale stelsel niet in de mogelijkheid voorziet om alternatieve straffen toe te passen, hetzij op hun grondgebied, hetzij in het buitenland (FI, FR), of alleen op hun grondgebied (DK). NL heeft deze bepaling omgezet. De Nederlandse rechter kan in de volgende omstandigheden een vrijheidsstraf toepassen: de bevoegde autoriteit die de financiële sanctie heeft opgelegd, heeft in zijn beslissing aangegeven dat een vrijheidsstraf kan worden toegepast indien de sanctie niet ten uitvoer wordt gelegd. de financiële sanctie is niet door de veroordeelde persoon betaald en er zijn geen andere manieren om de sanctie ten uitvoer te leggen; en de beslissingsautoriteit heeft aanvaard dat een vrijheidsstraf een mogelijk alternatief voor de financiële sanctie kan vormen.
Artikel 11 - - Amnestie, gratie en herziening
Bepaalde lidstaten hebben dit artikel ten uitvoer gelegd (FI en NL). De uitvoeringsvoorschriften van CZ en DK hebben alleen betrekking op het verlenen van gratie op hun grondgebied. LT heeft deze bepaling omgezet wat amnestie en gratie betreft, doch van herziening is geen sprake. Volgens de Estse wetgeving moeten amnestie, gratie en herziening van de beslissing worden verleend in de beslissingsstaat. LV heeft de situatie gemeld waarin het gebonden is door amnestie en gratie die in de beslissingsstaat zijn verleend. AT en SI hebben de bepaling in verband met amnestie en gratie omgezet als een verplichte grond tot weigering (voorts heeft SI gewezen op nationale wetgeving dienaangaande). In verband met herziening heeft AT verklaard dat deze bepaling geen omzetting behoeft.
HU heeft dit artikel niet omgezet. FR heeft het artikel evenmin omgezet, maar het heeft gewezen op bestaande relevante bepalingen in de nationale wetgeving.
Artikel 12 - – Beëindiging van de tenuitvoerlegging
AT, CZ, DK, FI, FR, HU, LT, LV, NL en SI hebben deze bepaling volledig omgezet. EE heeft dit artikel niet omgezet.
Artikel 13 - - Bestemming van de gelden van de tenuitvoerlegging van beslissingen
Dit artikel is door AT, CZ, DK, FI, FR, HU, LT, NL en SI ten uitvoer gelegd. EE en LV hebben deze bepaling niet ten uitvoer gelegd.
Artikel 14 - - Informatie van de tenuitvoerleggingsstaat
AT, CZ, FI, HU, LT, LV, NL en SI hebben dit artikel ten uitvoer gelegd. FR heeft dit artikel ten uitvoer gelegd, met uitzondering van de omzetting in vervangende sancties die in FR niet in het nationale recht is opgenomen.
EE heeft deze bepaling niet ten uitvoer gelegd. DK heeft verklaard dat deze bepaling geen omzetting behoeft.
Artikel 15 - - Gevolgen van de toezending van een beslissing
Met uitzondering van EE hebben alle lidstaten die een kennisgeving hebben gedaan, dit artikel ten uitvoer gelegd.
Artikel 16 - - Talen
De meeste lidstaten verlangen een vertaling in hun eigen officiële taal (AT, CZ, DK, FR en HU). Andere aanvaarden daarnaast certificaten in het Engels (EE, LT, LV, NL en SI). FI aanvaardt certificaten in het Fins, het Zweeds of het Engels en in andere talen indien er geen beletsels zijn voor de goedkeuring van het certificaat.
Artikel 17 - - Kosten
CONCLUSIES
De omzetting van Kaderbesluit 2005/214/JBZ van de Raad van 24 februari 2005 in de nationale wetgeving van de lidstaten van de Europese Unie kan in deze fase niet volledig worden beoordeeld. De omzetting is ontoereikend, aangezien er slechts elf kennisgevingen van lidstaten zijn ontvangen.
De nationale uitvoeringsvoorschriften zijn over het algemeen met het kaderbesluit in overeenstemming, zeker op belangrijke punten als de afschaffing van de toetsing van de dubbele strafbaarstelling en de erkenning van beslissingen zonder verdere formaliteiten. Helaas blijkt uit de analyse van de gronden tot weigering van erkenning of tenuitvoerlegging opnieuw dat bijna alle lidstaten de gronden hebben omgezet, maar dan vooral als verplichte gronden. Voorts zijn er soms aanvullende gronden toegevoegd. Deze praktijk is duidelijk niet met het kaderbesluit in overeenstemming.
De Commissie verzoekt alle lidstaten om van dit verslag kennis te nemen en de gelegenheid te baat te nemen om alle verdere relevante informatie aan de Commissie en het secretariaat van de Raad mee te delen, teneinde hun verplichtingen uit hoofde van artikel 20 van het kaderbesluit na te komen. Daarnaast moedigt de Commissie de lidstaten die gemeld hebben dat zij wetgeving terzake aan het voorbereiden zijn, aan om die wetgeving goed te keuren en deze nationale maatregelen zo spoedig mogelijk mee te delen.
Ontvangen van het secretariaat-generaal van de Raad van de EU.
Idem.
Arrest van het Europees Hof van Justitie van 16 juni 2005, zaak C-105/03, Pupino, PB C 193 van 6.8.2005, blz. 3.
Tot dusver is geen verklaring op grond van artikel 20, lid 2, onder b), ontvangen in verband met een beperking van de toepassing van de bepalingen inzake de aansprakelijkheid van rechtspersonen voor een periode van vijf jaar, te rekenen vanaf de datum van inwerkingtreding van het kaderbesluit.
Tot dusver is geen verklaring op grond van artikel 20, lid 2, onder b), ontvangen in verband met de beperking van de toepassing van de bepalingen inzake de aansprakelijkheid van rechtspersonen voor een periode van vijf jaar, te rekenen vanaf de datum van inwerkingtreding van het kaderbesluit.
Tot dusver is geen verklaring op grond van artikel 20, lid 2, onder b), ontvangen in verband met de beperking van de toepassing van de bepalingen inzake de aansprakelijkheid van rechtspersonen voor een periode van vijf jaar, te rekenen vanaf de datum van inwerkingtreding van het kaderbesluit.